Stel je voor: je zit in de auto, onderweg naar een belangrijke afspraak.
Je hebt er goed over nagedacht, je bent voorbereid, het voelt alsof het gaat lukken vandaag.
Je hebt een lekker muziekje aan. Even niets anders, gewoon fijn.
Tot je voelt dat de auto ineens een beetje naar één kant trekt.
Je probeert het te negeren want je moet gewoon op tijd komen.
Het zal wel meevallen, denk je. Maar dat ongemakkelijke gevoel blijft.
En hoe verder je rijdt, hoe meer je auto begint te trekken. Je voelt spanning in je lijf.
En dan hoor je ook nog een geluid. Je weet genoeg: dit gaat zo niet meer.
Dan is er dat ene moment: je moet stoppen
Je zet je auto aan de kant op de vluchtstrook.
Je kijkt op de klok. Die afspraak ga je niet meer halen.
En terwijl je daar zit, slaat de twijfel toe.
Wat moet je nu?
Ga je alsnog proberen je bestemming te halen, koste wat kost?
Doorrijden, op hoop van zegen?
Of stap je uit, kijk je wat er aan de hand is, en zeg je eerlijk tegen jezelf:
“Ik red het nu even niet. Ik heb hulp nodig en belt de ANWB.
Waarom zorg je wel voor je auto en niet voor jezelf?
Bij jezelf wacht je vaak veel langer. Te lang.
Terwijl jij veel langer mee moet dan je auto.
We negeren de signalen. “Nog even volhouden.” “Het zal wel overgaan.”
Tot het echt niet meer gaat. En de schade veel groter is.
Een burn-out herkennen en erkennen is niet zwak.
Het is het moment waarop je besluit:
Ik stop niet omdat ik opgeef, maar omdat ik wil herstellen.
Pas als je eerlijk kijkt naar wat er aan de hand is, komt er ruimte voor iets anders.
En dat begint bij stilstaan.
Net als bij die auto op de vluchtstrook.
Die reparatie kon je niet alleen doen, je schakelde hulp in.
En je kon weer verder.
Voor jezelf zorgen werkt net zo. Waarom wel investeren in een auto maar niet in jezelf?
Herken jij jezelf in dit verhaal? Blijf dan niet rondrijden met ‘een rammelende motor’.
Je kunt vrijblijvend contact opnemen via het contactformulier of direct een kennismakingsgesprek inplannen. Dat is kosteloos en volledig vrijblijvend.