Dus toen mijn dochter en directeur aandrongen om dit te proberen, dacht ik: Waarom zou dit wel werken?
Maar achteraf zeg ik: ik wou dat ik dit 30 jaar eerder had gedaan.
De klik met de coach voelde meteen goed. Geen oordeel, geen moeilijke taal, gewoon iemand die echt luistert en “mijn” taal spreekt. Dus drempel één ging gelijk al een eind omlaag.
Tijdens de gesprekken werd me een spiegel voorgehouden over mijn eigen gedrag
Ik begon te zien hoe vaak ik dingen liet omdat ik bang was voor wat anderen zouden denken. Daar viel nog wat te halen.
Dankzij de gesprekken en de opdrachten tussendoor voelde ik langzaam dat ik weer op de rit kwam.
De onlinegesprekken vond ik erg prettig. Gewoon in mijn eigen omgeving, zonder gedoe, dat gaf rust.
Vanaf het allereerste telefoontje voelde ik me gehoord. De klik was er meteen. Bij Manon mocht alles er zijn, dat voelde zo anders. De coaching sloot aan bij waar ik toen zat. Als ik vastliep, gaf ze een zetje of stelde precies de vragen die me verder brachten. Soms een spiegel, soms een schop onder m’n kont. Altijd met humor en warmte.
Door de gesprekken en opdrachten leerde ik mezelf weer vertrouwen. Ik durfde op te komen voor wat ik voelde en nodig had. Wat ik zo prettig vond: het voelde open, eerlijk en veilig, zonder dat het zweverig werd.
Inmiddels werk ik weer, geef ik les, fotografeer ik en geniet ik van het leven.
Als je op zoek bent naar iemand die echt luistert, doorvraagt en je helpt om stappen te zetten, dan kan ik Manon van harte aanraden.
En dan komt dat moment dat het niet meer gaat. In die periode kwam Manon op mijn pad.
Vanaf het eerste gesprek voelde ik me veilig. Ze luisterde zonder oordeel, stelde de juiste vragen en nam me serieus. Dat was ik niet gewend.
Door haar begon ik opnieuw vertrouwen te voelen. Eerst in haar, en daarna voorzichtig weer in mezelf en in anderen.
De gesprekken waren online, maar net zo persoonlijk als in het echt. Ze ziet zo veel, ook via een scherm, aan je gezicht, aan hoe je zit.
Het fijne was: ze stuurde me, maar dwong me nooit. Ze liet me zelf keuzes maken, en hielp me zien wat de gevolgen waren.
Dankzij haar heb ik stappen durven zetten waarvan ik dacht dat ze niet meer mogelijk waren.
Ik ben ontzettend dankbaar dat Manon op mijn pad kwam.
Alles kostte energie, en ik wist niet waar te beginnen. In mijn hoofd bleef het maar malen.
Robert luisterde echt. Geen kant-en-klare oplossingen, maar vragen die me verder hielpen. Hij zag patronen waar ik me niet bewust van was en hij gaf me het vertrouwen om daarnaar te kijken, zonder oordeel.
Wat ik fijn vond: hij bleef nuchter, rustig, en tegelijk wist hij precies de vinger op de zere plek te leggen.
De gesprekken waren online, maar voelden persoonlijk en betrokken.
Ik kon het niet vinden en had volledige paniek. Kwam dit ooit weer goed met mij? Ik zocht controle, maar vond alleen maar meer onrust.
Robert hielp me om dat los te laten. Niet door te pushen, maar juist door stil te staan. Door vragen te stellen die me lieten voelen wat ik eigenlijk nodig had. Die me verrasten maar wel raak waren.
Hij dacht mee, hield het nuchter, maar ging ook de diepte in. Dat hielp me om mijn hoofd en lijf weer op één lijn te krijgen.
Ik werk nu weer met meer rust en zelfvertrouwen en ik weet hoe ik daar kan blijven.
Al snel kwam ik in contact met Manon, en dat eerste gesprek voelde als een opluchting. Ik mocht mijn verhaal doen. Ze luisterde, stelde precies de goede vragen en dacht mee.
Ze gaf me de ruimte om even afstand te nemen en hielp me stap voor stap richting herstel.
Het was geen standaardtraject, maar echt afgestemd op wat ik aankon. Manon voelde feilloos aan wat wel en niet helpend was, zonder oordeel.
Nu werk ik weer met plezier en vertrouwen. Ik voel me weer de oude, blije juf die geniet van haar werk en haar leerlingen.
Ik liet alles en iedereen in de steek. Mijn team, de organisatie. En het gekke was, ik wist niet waarin ik vastliep. Ik was op zoek naar antwoorden en tegelijkertijd ook zo toe aan rust.
En daar was Robert. Hij luisterde, oordeelde niet. En hij stelde vragen die soms heel confronterend waren, maar die me wel aan het denken zetten.
Waarom ging ik altijd maar door? Waarom voelde ik me verantwoordelijk voor alles? Het was niet makkelijk. De gesprekken waren pittig. Ik zat er geregeld flink doorheen. Maar toch hield ik vertrouwen. In hem en in het proces. Je merkt gewoon aan alles, hij weet hoe dit voelt. Hij heeft het zelf meegemaakt. Dat maakt dat je je begrepen voelt, ook als je zelf nog niet precies snapt wat er met je aan de hand is.
We hadden online gesprekken, maar het voelde nooit afstandelijk. Integendeel, het voelde ondanks de afstand heel persoonlijk.
Langzaamaan begon ik dingen anders te zien. En ook andere keuzes te maken. Dat bouwde zich steeds verder uit, tot waar ik nu sta. Sterker dan ooit en zo anders. Ik durf mijn geld erop in te zetten dat ik nooit weer terug ga vallen in mijn oude gedrag. Ik wens iedereen een Robert 😉
Alles kostte moeite. Mijn hoofd stond nooit stil en ik kreeg niets uit handen. Het voelde alsof ik vastzat in mezelf. Ik werkte niet eens maar zelfs thuis lukte niets meer. Ik was kortaf naar iedereen, mijn lontje was helemaal op.
Ik vond het spannend om hulp te zoeken. En ik twijfelde ook vanwege de kosten. Maar iets in mij zei (en mijn man trouwens ook): je moet dit doen voor jezelf.
En daar heb ik echt geen moment spijt van gehad.
Mijn coach hielp me kijken naar wie ik geworden was, en waarom. We gingen terug naar patronen die ik al jaren onbewust herhaalde.
Het waren geen makkelijke gesprekken. Ik vond het erg confronterend, maar het voelde altijd veilig. En het allerfijnste: zonder oordeel, want dat hebben anderen al genoeg.
Ik ben mezelf tegengekomen, maar daar ben ik zo blij mee. Ik weet nu wat mijn valkuilen zijn, kijk ze recht in de ogen aan en weet ermee om te gaan.
Het was een investering in tijd, geld en energie. Maar het was het driedubbel waard .Ik ben weer mezelf maar dan in een mooie, nieuwe jas!
Vastlopen is geen teken van zwakte.
Het is je lichaam dat eindelijk zegt: nu is het genoeg.
Laat ons je helpen om datzelfde voor jou te gaan doen.